Je mag ook niks meer zeggen!

Het is zonder twijfel de meest misbruikte zin van deze tijd. Meestal uitgesproken door iemand die al drie uur onafgebroken op Facebook, X en onder de artikelen van Weekblad Groot Nissewaard zit te tetteren. Liefst in HOOFDLETTERS. Want als je écht wordt onderdrukt, schreeuw je natuurlijk niet met capslock.

Onder vrijwel ieder bericht duikt hetzelfde koor op. De burgemeester deugt niet. De gemeenteraad is corrupt. Politici zijn landverraders. De media liegen. Alles wordt bestuurd door het WEF. En voor wie de bingokaart nog niet vol heeft: de aarde is eigenlijk hartstikke plat, de maanlanding nep en de buurvrouw ook onderdeel van het vuile complot.

De vrijheid van meningsuiting is volgens deze toetsenbordaanranders alleen bedoeld voor henzelf. Zodra iemand het waagt tegen te spreken, is het censuur, of woke, of de linkse kerk. De woordenschat is beperkt, maar de verontwaardiging kent geen grenzen.

Ondertussen blijft het niet bij schelden. Mensen met een publieke functie worden geïntimideerd. Andersdenkenden krijgen bedreigingen. Huizen worden beklad, eigendommen vernield of in de fik gestoken en gezinnen krijgen de schrik van hun leven. Nog gekker is dat sommige politici daar liever omheen draaien dan er glashelder afstand van te nemen. Blijkbaar is geweld tegenwoordig ook maar een mening waar je “begrip voor moet hebben”.

En dan volgt steevast de klaagzang: “We worden niet gehoord.” Iedere dag opnieuw. We horen het prima! Het probleem is alleen dat gehoord worden niet hetzelfde is als gehoorzamen. Vrijheid van meningsuiting betekent dat je vrijwel alles mag zeggen. Niet dat iedereen verplicht is te knikken, te applaudisseren of schreeuwlelijken groot gelijk te geven.

Misschien zit daar wel de frustratie bij het toetsenbordgeteisem. Niet dat er een spreekverbod bestaat, maar dat de rest van Nederland na al dat geschreeuw rustig verdergaat met een zorgzaam en vredelievend leven. Zonder complotten, zonder capslock en zonder de behoefte om een huis te bekladden of de auto van een ander in de sloot te duwen.

Maar ja... probeer dát maar eens uit te leggen aan een toetsenbordridder die ervan ‘overtuigd’ is dat hij/zij ook niks meer mag zeggen.

Alfred Blokhuizen