Esmee en Marcel uit Spijkenisse schrijven boek over stilgeboren zoon Henry

Vorige week, tijdens de Baby Loss Awareness Week (9–15 oktober) verscheen het boek Geboren in stilte. Hierin doorbreken zeventien ouders het zwijgen over hun stilgeboren kind, een verlies dat voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijft. Esmee en Marcel verloren hun zoon Henry tijdens de zwangerschap.

Het boek, tot stand gekomen door Stichting Nooit Voorbij, bundelt de verhalen van ouders van een stilgeboren kind. Over verdriet, angst en de strijd om hun kind een plek en bestaansrecht te geven. Want hoe rouw je om een kind dat voor de buitenwereld nauwelijks heeft bestaan, maar voor jou altijd je kind blijft?

Het verhaal van Henry
Esmee en Marcel droomden al jaren van een eigen gezinnetje. In april 2021 raakte Esmee zwanger. Tijdens de eerste echo zagen ze voor het eerst het kloppende hartje van hun zoon. Een moment dat ze omschrijven als een van de mooiste van hun leven. Ze keken enorm uit naar zijn komst. Maar naarmate de zwangerschap vorderde, ontstonden er zorgen. Esmee had steeds vaker buikpijn en merkte dat Henry rustiger werd in haar buik. Ook was haar bloeddruk meerdere keren te hoog. Bij een groeiecho bleek Henry erg klein en was er weinig vruchtwater. Toch kregen ze steeds te horen dat er niets aan de hand was. Op 11 november 2021 gingen ze opnieuw naar de verloskundige. Toen die naar Henry’s hartje wilde luisteren, bleef het stil. Ook op de echo was geen hartslag meer te zien. Henry was overleden. Twee dagen later werd hij stil geboren.

Afscheid van Henry
Na Henry’s geboorte kwamen de opa’s en oma’s naar het ziekenhuis. Samen aten ze beschuit met muisjes en werden er foto’s gemaakt en afdrukjes van zijn voetjes. Familieleden kwamen langs om Henry te bewonderen en vast te houden. Voordat hij naar het mortuarium werd gebracht, zong Esmee nog één keer You’ve Got a Friend in Me. Het liedje dat ze tijdens de zwangerschap iedere avond voor hem had gezongen. ‘Mijn stem kraakte af en toe, maar ik was vastberaden”’ vertelt ze. Op 19 november namen Esmee en Marcel afscheid van hun zoon. Voor de ceremonie droeg Esmee hem in haar armen naar de zaal, met Marcel aan haar zijde. ‘Het was maximaal dertig meter, maar het was tóch onze eerste wandeling. Ik voelde me zo trots als een pauw.’ Daarna drukte Esmee drie kusjes op zijn voorhoofd. ‘Een voor vandaag, een voor morgen en een voor de rest van de tijd die je moet wachten tot je mij weer ziet.’

Henry is voor altijd onze zoon
Twee weken na Henry’s geboorte zat Esmee met tranen in haar ogen in zijn kamertje. Ze legde zijn teddybeertje naast het mijlpaalkaartje ‘2 weken oud’ en maakte een foto. Het werd het begin van een terugkerend ritueel, waarbij ze iedere maand een foto maakte en een brief aan Henry schreef. Samen met haar moeder ontwierp ze nieuwe kaartjes, waaruit de Facebookpagina Sterrenkusjes ontstond. Ook Henry’s eerste jaardag wilden Esmee en Marcel vieren. Niet iedereen in hun omgeving begreep die wens, maar op 12 november 2022 kwamen familie en vrienden samen bij een strandpaviljoen. Ze aten een Peter Pan-taart en bliezen bellen op het strand, gevuld met kusjes en wensen voor Henry. ‘We vierden trots, liefde, ons ouderschap en Henry’, zegt Esmee. ‘Voor veel mensen eindigde het verhaal van Henry op de dag dat hij gecremeerd werd. Maar voor ons niet. Henry is voor altijd onze zoon.’