Overzichtstentoonstelling Anthon Hoornweg

Anthon Hoornweg werd in 1948 geboren in de Put, in een van de eerste huizen in de polder Nieuw Engeland (Hoogvliet). Er was weinig 3D kunst in die tijd, al weet Anthon zich nog wel het gouden haantje op de kerktoren te herinneren. 

Voor de jonge Anthon was klei iets fantastisch. In de 3e klas lagere school maakte hij tot verwondering van de juffrouw van zeeklei een zittende herdershond. Toen naast de grootouders van Anthon de bekende beeldhouwer Ru de Gier kwam wonen, gluurde het negenjarige jongetje regelmatig om het hoekje om te zien wat er gebeurde. Binnen de Hoogvlietse gemeenschap leverde de kunstenaar destijds vreemde blikken op, maar Anthon genoot. De Gier was ook degene die Anthon de beginselen bijbracht van het brons gieten.

Terwijl zijn vriendjes zich met andere zaken bezig houden, zoals het vinden van een mogelijkheid om op het terrein van de Shell binnen te komen, liep Anthon vaak langs het atelier van De Gier in een lagere school en raakte in de ban van de ijzeren armaturen. Na de mulo ging Anthon naar de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. Door zijn materiaalkennis opgedaan in het atelier van De Gier had hij een voorsprong op de andere studenten, maar na vijf jaar vond hij het toch wel genoeg. De wereld lag voor hem open.

‘Ik heb nooit een opdrachtgever gehad’, geeft Anthon aan. Uiteraard maakte hij werk in opdracht, zoals de milieuprijs die in Spijkenisse werd uitgereikt. Ook is er in het stadhuis een plaquette van hem te vinden en is hij verantwoordelijk voor het glaswerk in wijkcentrum Noord. Samen met de in Nissewaard (en daarbuiten) bekende glaskunstenaar Han de Kluijver bezocht Anthon de glaskunstenaars in Tsjechië. Internationaal kreeg hij bekendheid door het maken van de  prestigieuze Prix Europa. Een jaarlijkse Europese prijs voor de beste radio- televisie - en nieuw mediaproducties in de categorieën fictie, non-ficie en documentaire, die komend weekend weer wordt uitgereikt in Berlijn. Zijn vrije werk bestaat voornamelijk uit uilen, minotauruskoppen en ruines. Bij ruines kun je je fantasie laten gaan, legt Anthon uit. Maar ook bij het maken van mummies geldt het vergankelijkheidsprincipe. Bij het gieten van het brons wil Anthon dat er gaten vallen, zodat het verval zichtbaar wordt. Zijn eigen oehoe Toby staat vaak model voor zijn huidige werk; zijn passie voor deze vogel begon bij een bezoek aan het World Owl Centre waar hij zich verdiepte in de anatomie van de uil.

Na 61 jaar gaat Anthon zijn atelier in Hoogvliet verlaten. ‘Ik heb er vrede mee. Niet dat ik stop, ik heb achter in mijn tuin een atelier gemaakt waar ik verder ga, al zal ik daar geen brons gieten. Dat besteedt ik uit.’ Om het tijdperk af te sluiten, organiseert Anthon op zondag 1 november een overzichtstentoonstelling in restaurant ‘t Ganzengors in Spijkenisse. Tussen 14.00 en 18.00 uur zijn hier o.a. zijn bekende uilen en minotauruskoppen te zien. Wie iets koopt, krijgt daarnaast ook nog een dinerbon te besteden in het restaurant.