Fundamentele waarden opgeven en geloofwaardig blijven?

Politiek bestaat uit maken van compromissen maar kernwaarden opgeven gaat een stap te ver, zo stelt het CDA.

‘In Nissewaard wringt het inmiddels pijnlijk. Want wat blijft er over van mooie verkiezingsbeloften over gelijke kansen, goed onderwijs en bescherming van kinderen als een wethouder uit sociaaldemocratische kring een rechtszaak aanspant die als direct gevolg kan hebben dat leerlingen zonder passende schoolruimte komen te zitten?

De kwestie rond het Charles de Foucauld legt een ongemakkelijke waarheid bloot: principes zijn blijkbaar stevig, totdat bestuurlijke druk, gebiedsontwikkeling en stenen belangrijker worden dan kinderen.

Het PvdA verkiezingsprogramma laat weinig ruimte voor misverstand. “Goed onderwijs met gelijke kansen voor iedereen.” Ieder kind moet zich optimaal kunnen ontwikkelen en we werken nauw samen met scholen: “In ons integraal huisvestingsplan is samenwerking en kwaliteit van onderwijs een voorwaarde”. Maar woorden worden ongeloofwaardig wanneer bestuurlijk handelen het tegenovergestelde suggereert.

De rechter was in het kort geding glashelder: voorkomen moet worden dat leerlingen op straat komen te staan. Dat oordeel is meer dan een juridische tik op de vingers. Het is een morele correctie op bestuur dat kennelijk bereid was een grens over te gaan.

Natuurlijk zijn woningbouw, gebiedsontwikkeling en nieuwe basisscholen belangrijk. Maar zodra een gemeente juridische druk inzet zonder waterdichte onderwijsoplossing, ontstaat een fundamentele vraag: bestuur je nog vanuit publieke waarden, of zijn kinderen verworden tot pionnen in een ruimtelijk schaakspel?

De tegenstelling wordt extra schrijnend door de politieke erfenis. Waar een eerdere bestuurder vanuit dezelfde partij tientallen miljoenen vrijmaakte voor toekomstbestendige onderwijshuisvesting en zich nu als kinderombudsman profileert als hoeder van kinderrechten, kiest een opvolger voor een route die juist diezelfde rechten onder druk zet. Hoe kan één politieke familie tegelijk zeggen dat kinderen centraal staan én beleid voeren dat onderwijscontinuïteit op losse schroeven zet? Het CDA Nissewaard heeft eerder aangedrongen op bemiddeling om in goed overleg te zoeken naar een oplossing. Een die recht doet aan de eerder gemaakte afspraken maar ook voorkomt dat de verhoudingen tussen gemeente en schoolbesturen verder onder druk komt te staan. 

Het CDA Nissewaard vindt het ook onverantwoord dat het oude college voor de verkiezingen nog een dergelijk ingrijpend besluit heeft genomen, de raad niet informeert en het nieuwe college nu opzadelt met de gevolgen hiervan. Waar redelijkheid plaats had moeten maken voor overleg, koos het college voor confrontatie.

De echte vraag is nu niet alleen hoe dit dossier wordt opgelost, hoe dit dossier afstraalt op het college maar ook hoeveel geloofwaardigheid een partij overhoudt wanneer haar eigen kernwaarden onder bestuurlijke druk verdampen.

Er zijn grenzen aan het verloochenen van de kernwaarden van een partij. Benieuwd hoe de partij dit intern oplost en geloofwaardig blijft.’