Week van afscheid

Afgelopen week was een nare vervelende week. We hebben afscheid moeten nemen van Eros onze grote witte herder. We kregen hem in 2020 op 3,5 jarige leeftijd van een adres waar hij niet zo geliefd was. Hij jammerde, zijn manier van communiceren, en verloor veel haar. Voor die mensen schijnbaar zeer vervelend. Bossen haar, genoeg voor meerdere truien. Als je tenminste een beetje kan spinnen en breien.

Eros was kapot getraind, certificaten stil zitten, rollen, apporteren, naast lopen. Het was niet echt een hond! Hard lopen deed hij niet, hij was verlegen, timide en bang. Kees onze wildebras heeft hem veel geleerd. Kees is een soort van flowerpower hippie hond. Vind alles en iedereen leuk, moet alles onderzoeken is altijd vrolijk en druk. Eros heeft van Kees geleerd hoe je een deur opent, een trap oploopt, in het bos stokken zoekt en achter een haas aan gaat. Eros werd de chef van de roedel en hield als we in het bos liepen Kees in de gaten. Eros leerde ook rennen, prachtig gezicht op volle snelheid door het bos over stammen en greppels. Hij zocht stokken, na 3 weken vakantie genoeg aanmaak houtjes voor de kachel.

Ook afgelopen week, de verkiezingen. Heel opvallend, het werd telkens weer als groot nieuws gebracht, afscheid van NSC, 2 jaar terug nieuw in de kamer, 20 zetels, nu al weer weg. Was te verwachten na het afscheid van Pieter. En erg slecht resultaat voor PVV, afscheid nemen van veel van hun kamerleden. Ik ben benieuwd wat daar van over blijft als Geert wegvalt! En afscheid van Frans, na het samengaan van PvdA en GL had men hoge verwachtingen, Wat viel dat tegen! Ik ben benieuwd of Rob het gaat redden. Zal moeilijk worden om een kabinet te vormen. Het is te hopen dat we van hem niet snel afscheid moeten nemen.

Maar sorry, de politiek kon me niet zo veel schelen. Eros was ziek heel ziek. Geen therapie of medicijn dat nog kon helpen. Ik heb hem op 27 oktober naar goede vriend en dierenarts Gerard de Snaijer gebracht waar hij heel rustig is in geslapen. Maar wat voelt dat oneerlijk, Eros die altijd bij me was, altijd met plezier mee reed. Ditmaal zijn laatste ritje, je kan hem niet meer helpen. Het was mijn trouwe maatje, ik zal hem missen. Afscheid nemen doet zeer.

Fred Lorsheijd