Een leven lang zorg: boek Corrie Folsche

Heenvliet - De ervaring als zorgprofessional en ervaringsdeskundige vastleggen. Dat was de intentie van Corrie Folsche toen ze, na jaren van briefjes verzamelen, begon aan haar boek: ‘Een leven lang zorg’.

Als jong meisje wist Corrie (81) al snel dat ze later ‘iets met mensen’ wilde doen. Aanvankelijk wilde ze de ‘kleuterkweek’ doen, dus kleuterjuf worden, want ze had het gevoel dat ze op een kantoor gek zou worden. Het was na een bezoek aan het Gooisch Kinderziekenhuis dat de zorg steeds meer in beeld kwam als toekomstige carrière.

 ’Hunkerbunker’
Begonnen als leerling, eerst in het Gooi en later in het Dijkzigtziekenhuis, het latere Erasmus MC in Rotterdam, leerde Corrie de zorg goed kennen. Als leerling-verpleegkundige zat ze intern in wat bekendstond als de ‘Hunkerbunker’, de zusterflat waar mannelijk bezoek strikt gelimiteerd was tot één uur per week en waar ze heel veel lol met ‘de meisjes’ gehad heeft, mede omdat de strenge huisregel omtrent het herenbezoek massaal genegeerd werd en ook haar latere echtgenoot Maas regelmatig als contrabande naar binnengesmokkeld werd.

De Daniël
In die tijd, de jaren 70, was het gebruikelijk dat vrouwen stopten met werken na het krijgen van kinderen. Dat deed Corrie ook, maar toen hun jongste vier was, is ze toch gaan werken. De Daniel den Hoed, toen het modernste oncologische ziekenhuis van Europa. En daar ervaarde ze dat er dingen veranderden in de zorg. Dat er meer naar patiënten en hun naasten geluisterd werd dan eerder. Een belangrijke omslag. Ook in de gehandicaptenzorg, waar Corrie ook werkzaam is geweest op een dagbesteding, werd die kentering steeds zichtbaarder en dat is ook een van de motivaties voor het boek geweest: jonge zorgprofessionals laten zien waar de zorg vandaan gekomen is en hoe anders het nu is. Waar vroeger ouders niet, of slechts één ouder mee mocht naar de behandelruimte, mogen ouders nu mee naar de operatiekamer. Inzichten veranderen, maar de zorgzaamheid en betrokkenheid van de handen aan het bed zijn hetzelfde gebleven.

Alzheimer
Maas, de echtgenoot van Corrie, kreeg na hun pensioen de diagnose Alzheimer. ‘De meest verschrikkelijke ziekte die ik als mens en professional heb meegemaakt’, aldus Corrie. ‘Je raakt iemand kwijt, terwijl hij er nog is, dat is wreed’. Daarom besloot ze om de helft van de opbrengst van haar boek, dat zij in eigen beheer heeft uitgegeven, te schenken aan Alzheimer Nederland. Dit komt ten goede aan onderzoek en ondersteuning van patiënten met dementie en hun naasten.

Voor wie interesse heeft in het boek: dit is exclusief verkrijgbaar bij Primera in Heenvliet.