De ongelukkige horrorboom

Ergens in Spijkenisse staat een ongelukkige boom. Hij heeft lang zijn best gedaan om zich aan te passen en zich, net als de andere bomen in de straat, te voegen in het straatbeeld, erbij te horen. Maar na al die jaren proberen heeft hij het opgegeven. Het lukt het hem niet en hij kan het niet meer aan! Zijn wortels en tenen zijn te lang, ze drukken de straatstenen die hem opsluiten omhoog.

Eerst deden zijn wortels dat voorzichtig, in de hoop dat de mensen rondom hem het op zouden merken en hem zouden helpen. Ze merkte dat ook wel en er werden genoeg meldingen gemaakt bij de gemeente, maar niemand deed er iets aan. Er veranderde helemaal niets, dus sindsdien werkt hij vol horror gewoon al die stenen maar omhoog.

Zijn takken groeiden ook steeds verder uit. In het begin stonden ze krachtig omhoog maar de boom werd er moe van dat niemand hem zag en hem hielp. Dus al die takken laat hij al jaren gewoon maar hangen en zwiert ze in het rond. De boom probeert nu de auto’s te raken als ze onder hem geparkeerd staan en soms reikt hij ook naar mensen. Maar die bewegen te snel, die kan hij niet vangen. Als het stormt ontwaakt de horror in de boom en gaat hij helemaal los. Hij probeert uit de grond te stappen en zijn takken grijpen dan wild om zich heen. Maar omdat bomen nu eenmaal niet kunnen lopen, staat hij nog steeds waar hij staat.

De boom doet zijn best om te laten merken dat hij niet blij is in het piepklein perkje ingeklemd tussen de geparkeerde auto’s en twee rijen huizen. Hij heeft het benauwd en hij is het zat dat niemand hem aardig vindt in de straat! Hij heeft daardoor een hekel aan mensen gekregen en laat zijn horror de vrije loop.

De vogels, die bewondert hij. Vogels die vrij kunnen gaan waar ze willen. Ze komen samen in zijn takken en bouwen daar nesten. De boom moedigt ze aan om bij hem te komen zitten en met z’n allen hebben ze de grootste lol als geparkeerde auto’s bedekt worden met een dikke laag vogelpoep. Vanuit zijn takken kunnen de vogels goed mikken en schijten ze bijna altijd raak!

Ook draagt de boom ieder jaar peulen, grote, zware peulen. Daarmee probeert hij zelf ook de auto’s te raken, net als de vogels dat doen. En daarna vormen ze een dikke laag smurrie waarover bewoners struikelen en uitglijden. Zo probeert de boom zich een beetje te vermaken in de straat waar hij al jaren niet gelukkig is en waar niemand die er woont meer blij is om hem te zien.

Regelmatig bellen de bewoners Reinis om zijn trots opgebouwde bergen met peulen weer op te laten vegen. Daar baalt de boom enorm van want zijn peulen zijn groot, zwaar en dik en hij is er trots op. Vaak klagen de bewoners over de boom en zijn streken bij de gemeente. Maar zelfs de gemeente neemt de ongelukkige boom niet serieus genoeg en er verandert niets aan zijn situatie.

Ondertussen droomt de boom over verhuizen naar een mooi park of bos, net als zijn neven uit Spijkenisse Noord. De vogels hebben hem hierover verteld en dat lijkt hem geweldig om zoiets mee te mogen maken. Dat hij op een plek mag staan waar hij thuishoort en wordt gewaardeerd, zelfs door mensen. Maar met Halloween, als de sluier tussen droom en werkelijkheid op zijn dunst is, laat de boom zijn ware aard zien. Als een bloeddorstige mummie wil hij iedereen grijpen die in zijn buurt komt. Dus wees gewaarschuwd voor deze ongelukkige Horrorboom. Hij is het zat!