Als iedereen schreeuwt, wie luistert er dan nog?

Een lastige vraag voor iemand die net “smerige landverrader” heeft getypt en daarna op ‘enter’ heeft gedrukt alsof hij zojuist ‘n bijdrage aan het maatschappelijk debat heeft geleverd. De reaguurder op X is namelijk een bijzonder type mens: iemand die met grote overtuiging iets de wereld in slingert, om vervolgens geen enkel verband te zien tussen oorzaak en gevolg.

Uit onderzoek blijkt dat 86% van de beledigingen en bedreigingen op X worden geuit. Dat is geen toeval, dat is vakmanschap. Hier wordt dagelijks geoefend, verfijnd, opgeschaald. De reaguurder is daarbij niet zomaar een deelnemer, maar een producent van verbale bagger.

Hij ziet een bericht van de gemeente over een nieuw zebrapad en denkt: Yes! Afbranden! Niet omdat hij iets met zebrapaden heeft, maar omdat hij iets met toetsenborden heeft. Binnen enkele seconden verschijnt er een reactie waarin het zebrapad, de wethouder en de complete beschaving in één moeite door wordt afgezeken. Wat hij/zij echt wil? Geen idee!

Wat de reaguurder daarbij niet ziet, is dat hij onderdeel is geworden van precies datgene waar hij zich zo aan ergert: een eindeloze stroom van rotzooi. Hij beschouwt zichzelf als criticus, maar functioneert feitelijk als klankkast. Een soort menselijke ventilator die voortdurend lucht verplaatst zonder dat iemand er frisser van wordt.

Ik heb me er maar uit teruggetrokken. Niet uit frustratie, maar uit zelfbehoud. Je gaat ook niet in discussie met een echo, hoe stellig die ook klinkt. X is een beerput, maar ook een die nooit wordt geleegd.

Wat heel bijzonder is, is dat gemeenten daar nog steeds tussen staan. Met nette berichten, uitleg en de hoop op connectie. Het is nu alsof je een infobalie opent in een storm en verbaasd bent dat formulieren wegwaaien. Elke reactie van de gemeente werkt als mest voor het scheldsysteem: het bevestigt dat er niets te halen valt.

De reaguurder zelf merkt daar weinig van. Die typt, entert en gaat door, in de veronderstelling dat hij invloed uitoefent. Dat hij gehoord wordt. Dat hij iets verandert. Terwijl hij in werkelijkheid vooral bijdraagt aan leegte, want Als iedereen schreeuwt, wie luistert er dan nog?

Alfred Blokhuizen