Tineke Nusink overleden

Vandaag is kunstenares Tineke Nusink overleden. Ze werd 74 jaar.

Tineke is vooral bekend als ontwerpster van de onderscheiding van het Nederlands Auschwitz Comité, de Nissewaardpenning en Max, die op de Voorstraat zorgt voor het voortleven van het verhaal van de familie Levie.

Vorig jaar juli publiceerde we in Groot Nissewaard een interview met Tineke vanwege het feit dat ze 50 jaar actief was in het kunstenaarsvak. Hieronder als hommage aan haar nogmaals de tekst.

Tineke Nusink: ‘Alles inspireert mij’

Kunstenares Tineke Nusink studeerde in oktober precies vijftig jaar geleden cum laude af aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. Ze blikt in dit interview terug op vijftig jaar lang kunst maken voor verschillende projecten. ‘Mijn hele leven wil ik de wereld al een beetje mooier maken met mijn kunst.’

Als kind groeide Tineke op in een creatieve familie. Haar vader was beeldhouwer, maar besloot dit hobbymatig te gaan doen toen hij vier kinderen kreeg. Toch werd Tineke altijd wel omringd met kunst. Ze kreeg van jongs af aan dan ook al positieve reacties over haar tekenkunsten. ‘Mijn ouders stimuleerden mij; ik kreeg veel klei, verf en papier. Ook was ik regelmatig in musea te vinden met mijn vader en opa. En op de zondagen ging ik altijd mee naar het atelier van een vriend van mijn vader. De geur van terpentijn kwam mij hier tegemoet, dat vond ik heerlijk.’ Toen Tineke naar een tentoonstelling in het Museum Prinsenhof in Delft was geweest, wist ze het zeker: hier wilde ze haar carrière van maken. ‘Kunst kan je verrassen en dat maakt het zo mooi.’

Studeren in de hippietijd
In 1968 begon Tineke met haar studie aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. Midden in de hippietijd, zoals ze het zelf zegt. ‘Dit was geweldig. Iedereen drukte zich uit met behulp van excentrieke kleding. Je moest er natuurlijk wel uitzien als een kunstenaar. Zelf had ik heel lang haar en droeg ik altijd een kanariegele bontjas, waardoor ik zeker wel opviel.’ Ook waren er nog niet veel vrouwen in de kunstwereld: ‘Ik moest echt een plekje veroveren en dat kan alleen door gewoon heel goed te zijn.’  Op de academie ging er een wereld open voor Tineke: ‘Ik kon eindelijk bezig zijn met kunst. Als student kreeg ik veel vrijheid om te doen wat ik wilde doen. Dat vond ik fijn. Ik ben namelijk erg gedisciplineerd, wat erg belangrijk is als kunstenaar. Je moet goed zelfstandig kunnen werken.’

Beeldhouwen
Na een algemeen jaar op de academie, moest Tineke kiezen tussen de specialismen schilderen en beeldhouwen. Beide trokken haar aandacht, maar uiteindelijk koos ze voor beeldhouwen. Én misschien moest dit wel zo zijn: ‘Beeldhouwen is echt een ambacht. Mijn vader is natuurlijk beeldhouwer, maar mijn docent vertelde mij ook dat veel beeldhouwers voortkomen uit families van scheepsbouwers. Mijn opa van mijn moeders kant was scheepsbouwer, dus ik heb het van beide kanten meegekregen.’  Tineke is op de opleiding gespecialiseerd in hedendaagse figuratieve bronzen beelden en vindt het vooral erg leuk om dieren te maken, zoals vogels en honden. ‘Ik heb eigenlijk altijd een passie voor dieren en de natuur gehad’, vertelt Tineke. Zelf heeft ze ook een windhond, die ze overal mee naartoe neemt.

BOOR
Zelfs tijdens haar opleiding zat Tineke niet stil. Zo begon ze een kunstgalerie met Maria Arnolda Vogel-van der Molen, Alexander Nusink en Jan Hendrik Grandia aan het Noordeinde in Spijkenisse. Later richtten zij de stichting het Oude Raadhuis op, als voorloper van de RAR in het huidige Raadhuis. Bovendien had Tineke nog een bijbaan naast haar opleiding, namelijk bij het Bureau Oudheidkundig Onderzoek van Gemeentewerken Rotterdam (BOOR). Hier restaureerde zij vondsten uit Rotterdam en omstreken en ging zij ook regelmatig mee naar opgravingen. Ook na haar studie ging ze hier nog mee door.

Pulchri Studio
In 1974 studeerde Tineke af en ging ze op zoek naar haar rol in de kunstwereld. Ze wilde haar kunst gaan verkopen. Ze kwam er echter al snel achter dat de kunstwereld erg hard is. ‘Er is heel veel concurrentie en de kunstwereld in Nederland is vrij klein. Zodra je het goed doet en opvalt, zijn er veel jaloerse en negatieve opmerkingen.’ Dit vond zij af en toe nog weleens lastig, dit ervaarde ze namelijk al toen ze positieve reacties kreeg van de docenten op haar opleiding. Slechts een jaar na het afstuderen, werd Tineke gevraagd om lid te worden van gerenommeerd kunstenaarsgenootschap Pulchri Studio in Den Haag. ‘Hier heb ik veel kennissen in de kunstwereld ontmoet.’

Eigen atelier
Als lid van Pulchri Studio en onlangs afgestudeerde kunstenares lag de wereld voor Tineke open. Toch is ze een aantal jaar gestopt vanwege een scheiding. ‘Ik ben teruggekomen om mijn passie te volgen. Ik miste het.’ Eenmaal teruggekomen in Spijkenisse, was zij vastberaden om haar carrière verder uit te rollen. Ze kreeg meerdere opdrachten en ging op zoek naar een eigen atelier. Tijdens deze zoektocht ontmoette ze haar echtgenoot Karel Kurvink, met wie het liefde op het eerste gezicht was. Niet veel later kreeg Tineke haar eigen atelier in Rotterdam in een oud schoolgebouw. En hier kon zij meteen aan de slag. De opdrachten stroomden binnen en Tineke verkocht haar beelden aan klanten uit de hele wereld. ‘Een Amerikaanse met een moeder die een galerie runde in Aspen in de Verenigde Staten was zo onder de indruk van mijn expositie in Den Haag, dat ze mijn kunst wilde verkopen in die galerie. Deze kunstwerken waren binnen een korte tijd allemaal verkocht.’ In de afgelopen vijftig jaar heeft Tineke veel exposities gehad. ‘Meestal werd ik hiervoor gevraagd, maar ook voor andere opdrachten werd ik benaderd. Zo heb ik bijvoorbeeld de jaarlijkse Annetje Fels-Kupferschmidt onderscheiding in opdracht van het Nooit Meer Auschwitz Comité, de Gouden Mossel onderscheiding in opdracht van brasserie Kaat Mossel en de Nissewaardpenning gemaakt.’

Max
Wie denkt aan het bronzen beeld van Max in de Voorstraat in Spijkenisse, denkt al snel aan Tineke. Joop van der Hor wilde graag het gedeporteerde Joodse gezin Levie uit Spijkenisse herdenken en ging met Tineke in gesprek. Na een aantal gesprekken kwam het idee van de achtergelaten hond Max als bronzen beeld tot stand. Hier heeft Tineke negen maanden lang aan gewerkt en inmiddels heeft Max zijn eigen plekje in de Voorstraat. Dit is tevens ook een project waar Tineke erg trots op is. Net als de beeldentuin Het Zwarte Gat in Oostvoorne die zij al elf keer heeft georganiseerd met haar man en de eigenaren van de beeldentuin Monique en Bert Penning. Tineke heeft nog regelmatig contact met oude klanten en veel van hen zijn ook vrienden van haar geworden. ‘Velen vertellen mij dat ze nog elke dag met veel plezier naar mijn werk kijken. Dat vind ik een heel mooi compliment. En daar sta ik dan toch even bij stil. Mijn hele leven wil ik de wereld al een beetje mooier maken. Als ik dat kan met hier en daar een beeld van mij, dan vind ik dat erg mooi.’

Schilderen
Al van jongs af aan heeft Tineke last van haar spieren in haar arm. Ongeveer tien jaar geleden kreeg ze hier pas een zeldzame diagnose van. Dit heeft haar echter nooit tegengehouden om kunst te blijven maken, al doet ze dit tegenwoordig wel in mindere mate. ‘Eigenlijk wil ik nog wel een kleine ruimte waar ik mijn passie voor schilderen verder kan oppakken.’ Tineke raakt namelijk geïnspireerd door alles in haar omgeving, maar dan vooral door de natuur en dieren.

Tineke aan het werk met het vormgeven van Max - Foto: Foto-OK.nl