Het bloed kruipt…
Laatst liep ik op een mooie zonnige juli dinsdagmorgen met mijn twee honden Kees en Eros op het eiland Brienenoord. Ik had mijn vrouw Madeleine met medewerkers en cliënten afgezet bij de Spido voor het jaarlijks uitje. En moest ze ook weer ophalen en dan is heen en weer rijden naar Spijkenisse te omslachtig en tijdrovend.
Voor mij is dat onwennig en het voelde een beetje raar. Op een werkdag daar “doelloos” rondlopen. TOT het me ineens te binnen schoot dat het raar is dat ik me zo voelde. Ik dacht ineens “man je bent helemaal leip, komende februari wordt je 70 het is raar dat je nog volop werkt!”
Ik werk nu 50 jaar aan een stuk en maak nog steeds meer uren in de week dan een gewone werknemer. OK daar heb ik zelf voor gekozen, Ik had een droom en ambitie en energie. Heb over de jaren een mooi bedrijf opgebouwd, veel verschillende dingen gedaan, heel veel geleerd, en kijk daar met plezier op terug. Nu nog leren om een flinke stap terug te doen en eens rust te nemen. Mijn vrouw heeft die beslissing al wat eerder genomen, die werd het werk al wat sneller beu..
Terwijl ik dit schrijf zit ik in Duitsland in ons vakantiehuis, 3 weken er tussen uit. Met de honden lopen in het oneindige Kellerwald. Mooie omgeving hier en rustig. Geen snelwegen met rijstroken naast elkaar, geen grote industrie. Schone lucht en ’s avonds stilte en talloze sterren.
En toch kan ik het dan niet laten. Loop daar rond op een heuveltop vlak bij de “stad”. Nu ja stad? Frankenau is meer een dorp. Er daar zie ik dan een leuk stuk land niet te steil, goed op de zon. En denk ik dat zou mooi zijn voor een wijngaardje. Niet te groot, net leuk wat hobbyen. En dan denk ik zou goed zijn voor de stad, het toerisme loopt hier terug. En wijngebieden trekken altijd toeristen, kijk naar de Moezel, Rijn, Loire. En staan er ook overal hoogstam appelbomen. Appels rondom op de grond, zonde toch? Kan je een lekkere cider van maken. Dan begint het toch weer te kriebelen.
Nu ja en zo modderen we verder, eerst maar wennen aan minder of geen “normaal”werk. maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.